Defensie ontslaat 6.000 mensen. Vandaag zal minister Hillen dit aankondigen. In totaal zouden 12.300 arbeidsplaatsen verdwijnen; 2.300 vacatures zijn de laatste tijd al niet vervuld, 4.000 mensen verlaten Defensie via natuurlijk verloop. Voor de ‘achterblijvers’ worden de arbeidsvoorwaarden een stuk minder.Too little, too late…
Het Nederlandse leger was al in juni 2007 ‘verliezer van de maand’ volgens Supply Chain Magazine. Het Nederlandse leger heeft de zaken niet goed op orde. Militairen in Afghanistan raakten bijna 40 wapens kwijt, waarvan er slechts 8 werden teruggevonden.
In 2011 hangt de vlag nog steeds half stok. Het automatiseringsproject SPEER met SAP is nog lang niet spits, ondanks honderden miljoenen aan projectoverschrijding en steeds verder schuivende opleverdata. De kosten van aanschaf, en straks het onderhoud van de JSF lopen gierend uit de klauwen. En het materieelbeheer is nog steeds niet goed geregeld. Defensie lekt letterlijk, al jaren lang. Deze ronde van bezuinigingen zal zeker niet de laatste zijn.
Defensie maakt er zelf geen geheim meer van en erkent ruiterlijk dat de zaak niet op orde is door de lange aanvoerlijnen en de ingewikkelde logistieke operaties om de spullen bij de troepen in het inzetgebied te krijgen. En de Rekenkamer bevestigt dit met een ‘rode kaart’ voor de bewindslieden.
De militaire bonden stellen al jaren vragen over de chaos bij defensie: ‘Hoe is het toch mogelijk dat Defensie de organisatie maar niet op orde kan krijgen? Kennelijk is er maar nauwelijks interesse voor dit onderwerp. Waarschijnlijk heeft de controle de grote veranderingen in de organisatie niet kunnen volgen. Er zijn grote problemen met het materieel, wapensystemen, uitrustingstukken, componenten, reserve-onderdelen, etc., maar het betreft steeds vaker vooral ook het gebrek aan personeel; “Als dit het oplossend vermogen van Defensie is, is het onvermijdelijk dat de grote uitstroom van militairen tussen de 30 en 45 jaar onverminderd zal doorgaan.” (bron: FVNO)
Dat hadden toch voldoende redenen moeten zijn om na te denken over je verantwoordelijkheid voor het ondersteunen van de mannen en vrouwen in het inzetgebied? Nu, in 2011, is het gewoon ‘too little, too late’.
Friendly Fire
Ik mocht zelf aanwezig zijn bij een defensiebijeenkomst om na te denken over de toekomst van logistiek. Dat kunnen vruchtbare dagen zijn waarbij je veel van elkaar en van anderen kunt leren als je dat tenminste wilt…
Maar wat liep het anders. Met de opmerking ‘ik ben teleurgesteld’ sneed de landmacht kolonel diep in het vlees van de jonge officier die eerst nog enthousiast zijn plannen om de logistieke processen nu eens echt fundamenteel aan te pakken presenteerde. De kolonel maaide met die ene opmerking voor het front van 180 collega’s alle initiatief neer.
De ‘koude oorlogs’-rillingen liepen over mijn rug. Dit is toch ‘friendly fire’? Ik zag de ogen van de jonge officier breken Einde gesprek, einde dialoog, einde bouwen. En waarover de kolonel nu echt teleurgesteld was bleef onduidelijk… elk initiatief was die dag in elk geval in de kiem gesmoord. Verboden te leren!
Ik schaam me voor die kolonel en het voorbeeld dat hij daarmee geeft aan de vele jonge collega’s. Schiet rustig je creatieve collega’s af en doe zelf verder niets. Of nog erger… plak rustig de volgende procedurele pleister (of zoals mij eens per ongeluk ontglipte: ’sterren plakken’).
Vraag gerust om nog meer handtekeningen voor de meest eenvoudige behoefstelling, voeg nog meer bureaucratische schakels toe in de besluitvorming, vraag om strakkere planningen en neem nog meer dagen de tijd om van depot naar vliegtuig te kruipen.
Ik heb zelf bijna 7 jaar bij Defensie mogen werken en hoorde elke dag weer dat ‘dit’ niet werkt bij ons, dat wij ‘anders’ zijn dan de rest van de wereld en dat we dat met wat boerenverstand kunnen oplossen… Daarvan plukt het defensiepersoneel vandaag de wrange vruchten.
Waar is de passie?
Het ondersteunen van militairen in het inzetgebied vraagt om passie voor het organiseren van doordachte logistieke ketens met vanuit de militair bedachte procedures, samenwerking met andere krijgsmachten, krijgsmachtdelen en civiele partners, inzicht in kosten en materieel, transparantie in alle schakels van de operationele keten en, niet in de laatste plaats, slimme en vooral betrokken medewerkers met een helikoptervisie. Kortom, een samenhangende aanpak van processen, de planning en besturing van de processen, de ondersteunende ICT en de organisatie. En dat allemaal georganiseerd met passie voor de militair in het inzetgebied. Anders blijf je procedurele pleisters plakken…
Talent verdwijnt
En intussen loopt jong talent weg… Een oud-cadet stuurde mij na 3 jaar een mailtje met een droevige boodschap: “Vol goede moed begon ik aan mijn loopbaan als officier bij Defensie. Al snel werd mij duidelijk dat defensie in een aantal opzichten minder professioneel is dan zij zich voordoet. Regelmatig leidt het gebrek aan vermogen om de kennis binnen de organisatie te gebruiken, het gebrek aan de wil om de oogkleppen af te zetten voor de vooruitgang die op logistiek gebied in de civiele sector wel wordt geboekt én het gebrek om materiële en personele zaken af te zetten tegen de daadwerkelijke financiële gevolgen tot grote ontevredenheid bij mij. Vrij spoedig ben ik op zoek gegaan naar de mogelijkheden om een civiele studie op te pakken om mijn horizon te verbreden en deze kennis aan te wenden om ons bedrijf te verbeteren. De studie werd gevolgd, maar defensie toont geen interesse in deze verworven kennis. Ik ben ontevreden.”
Defensie heeft mensen nodig die over de vierkante meters van hun afdeling of eenheid heen kijken. Mensen die hun nek uitsteken en daadwerkelijk willen proberen de razend ingewikkelde wereldwijde operatieketens in de greep te krijgen. Dat is niet eenvoudig, dat vraagt lef, durf en vaak ook gewoon ‘trial and error’ met passie voor steeds weer veranderen en verbeteren. Ik weet zeker dat Defensie die mensen in huis heeft. Maar dan moet je ze niet neermaaien als ze een keer hun nek durven uit te steken. ‘Friendly fire’ vermoorde elk goede initiatief bij defensie. Ik hoorde te vaak ‘ja, maar’ en te weinig ‘ja, graag’. Vandaag is het te laat.
Controleren en besturen moeten plaats maken voor integreren en samenwerken. Intellectuele know-how moet in balans zijn met echt leiderschap. Anders blijft Defensie een organisatie waarin ‘friendly fire’ de norm is en waarin ‘leren’ verboden is en de volgende ronde van bezuinigingen onvermijdelijk voor de boeg ligt.
Walther Ploos van Amstel.
Tags: defensie, defensielogistiek, speer
2 Reacties
[...] militairen die hun baan bij Defensie kwijtraken, kunnen de komende jaren aan de slag in transport- en logistieke sector. Daar dreigt onder meer [...]
[...] via natuurlijk verloop. Voor de ‘achterblijvers’ worden de arbeidsvoorwaarden een stuk minder.) ManagementSite Netwerk Tweet Laatste [...]