De inzetbaarheid van de helikoptervloot van Defensie is niet voldoende. Bij vier van de zes types zijn dagelijks minder toestellen beschikbaar dan Defensie nodig heeft voor haar taken. Dat heeft staatssecretaris de Vries van Defensie in een brief aan de Tweede Kamer laten weten. De conclusie uit de recente verkenningen is dat de stijging van de kosten van het defensiematerieel een risico voor de toekomstige bedrijfsvoering van Defensie vormt. Er is dus wat aan de hand…
Logistiek krijgt de schuld
De verminderde inzetbaarheid zou komen doordat er vertraging is in het onderhoud. De toestellen hebben meer last van slijtage door veroudering of doordat er tijdens de missie in Afghanistan stof en zand in de toestellen is gekomen. Bovendien is er een tekort aan reserveonderdelen en aan ervaren technisch personeel. En door tijdelijke stop op nieuwe bestellingen kunnen geen nieuwe reservedelen meer besteld worden. Kortom, de logistiek krijgt weer de schuld. Terecht? Wie even doorvraagt komt achter de echte redenen… het inkoopproces bij Defensie faalt. Dan kun je later weinig meer doen als de helikopters er eenmaal zijn.
Defensie koopt verkeerd in! Wie betaalt er nu voor iets dat niet werkt? Niemand toch? Toch doen we het nog te vaak. Als de auto bij de garage staat betalen we stevig voor elk onderdeeltje en voor elk minuutje dat de monteur aan de auto sleutelt. Zou je niet veel liever betalen voor elke kilometer die de auto je van huis naar werk brengt? Of bij Defensie voor iedere vlieguur dat een helikopter beschikbaar is; power-by-the-hour! Betalen voor prestaties, voor iets dat werkt. Eigenlijk vanzelfsprekend.
Betalen voor prestaties
Het uitgangspunt bij de aanschaf van materieel moet zijn: betalen voor prestaties, performance based logistics of PBL. Bij PBL koop je prestaties in plaats van onderdelen of uurtjes. Een goed uitgangspunt; je betaalt immers voor iets wat het doet en niet voor iets wat het niet doet. PBL stelt inkopers bij Defensie voor grote uitdagingen…. en dat begint al meteen bij de lastige vraag wat zijn dan die prestaties waarvoor je wilt betalen. Want wie heeft dat eigenlijk al SMART bepaald?
Onze topambtenaren willen steeds meer met minder doen; minder helikopters, minder schepen, minder voertuigen en minder uitgaven voor onderhoud. En de prestaties van die systemen mogen steeds minder kosten. Dat kan alleen maar als je samenwerkt met anderen in de onderhoudsketen op basis van de prestaties die nodig zijn voor succesvolle missies. Samenwerking met NATO-partners en de industrie. Die servicelogistieke uitdagingen moet je niet op eigen kracht willen oppakken. Daarvoor zijn de eisen klanten te uiteenlopend door de aard van de missies en ontbreekt meestal de schaalgrootte om het zelf professioneel te kunnen doen. PBL vraagt om nauwe samenwerking tussen organisaties die allemaal een klein stukje van die onderhoudslogistiek verzorgen. Dat is samenwerking met een netwerk van kleine stukjes techniek en logistiek, stukjes die professioneel worden uitgevoerd door gespecialiseerde organisaties in de onderhoudslogistieke keten.
PBL biedt ook stof tot nadenken als leveranciers nu nog stevig ‘verdienen’ aan service-uren en service-onderdelen. Stel je eens voor dat die winstmakers vanaf morgen je eigen kosten zijn, omdat Defensie alleen nog wil betalen voor iets dat werkt. Dat zal even schrikken zijn voor Boeing, Lockheed Martin, Thales en BAE!
Innovatie in onderhoudstechnologie
Heb je die voorwaarden voor PBL voor elkaar dat zijn de mogelijkheden van de onderhoudstechnologie enorm; Prognostic Health Monitoring, Tele-Maintenance, Augmented Reality, Health and Usage Montoring, RFID, Life Cycle Costing, Asset Management Control, intelligent agents, enz… Dat is de ‘zachte’ kant van de onderhoudslogistieke keten. Ook daarin is innovatie nodig om ervoor te zorgen dat Defensie bijvoorbeeld de helikopters voldoende inzetbaar houdt.
Waar gaat het nu echt om? De onderhoudsketen mag nog zo mooi zijn bedacht, de ICT geavanceerd en de planning naadloos, maar de onderhoudsketen gaat echt pas bewegen als mensen in de keten beslissingen nemen. Ketenvoordelen vereisen dat die mensen andere, slimmere beslissingen nemen. Uiteindelijk draait het om het daadwerkelijk invoeren van die noodzakelijke innovaties in de onderhoudsketen. En we moeten blijven leren ; ‘train as you fight’. Maar, dan wel op basis van de voor de inzet noodzakelijke ‘prestaties’.
Als inkoper bij Defensie is het dus hoogste tijd om na te gaan denken over de prestaties die jouw systeem moet leveren èn met wie je die prestaties straks samen gaat leveren. Dan pak je de materieellogistieke problemen bij de bron aan… nu blijft het dweilen met de kraan open.
Walther Ploos van Amstel
Tags: asset management control, defensie, inkoop, onderhoud, pbl, SERVICE
4 Reacties
Een en al herkenning wat Walter hier betoogt. Echter, uit persoonlijke ervaring wordt er te veel gekeken naar de defensie inkoper, terwijl het de technische sectie van het betreffende wapensysteem is die een vooruitziende blik (met in het achterhoofd het fingerend materieel-logistiek beleid als ze al weten dat het bestaat) hieromtrent moet ontwikkelen. In mijn recente verleden kon ik geen enkele inkoper hierop betrappen. Verder kan het geen kwaad om zowel de techneuten als inkopers vertrouwd te maken met requirements/ systems engineering, opdat zij onderwezen worden hoe scherpe ‘performance requirements’ hen dwingen keuzes te maken. Dat is iets waar menig defensiemedewerker moeite mee heeft. Menigeen komt daarom op enig moment in een spagaat terecht en daar doen de leveranciers hun voordeel mee.
Walter, tot zekere hoogte ga ik met je mee. Maar bij PBL betekent ook dat je precies moet specificeren wat je gaat doen en onder welke omstandigheden. Anders krijg je alsnog meerkosten (“u wilt een missie gaan uitvoeren op de Noordpool, sorry dat valt niet onder het contract? Uw helicopters hebben een onderhoudsbeurt nodig, kunt u dus even de missie stoppen?”).
Overigens denk ik niet dat leveranciers van PBL gaan schrikken. In tegendeel, het is ook daar een trend. Het geeft namelijk een constante stroom van inkomsten omdat het om soort leasecontracten gaat. Bedrijven hebben dit liever dan een eenmalig bedrag. Daarnaast zijn leverende bedrijven veel beter in risico-inschattingen dan de ontvangende bedrijven omdat zij hun producten veel beter kennen. Daarop kunnen zij dus ook beter de prijzen bepalen. Dit geldt zowel bij een eenmalige betalen (de auto is goedkoop maar men moet gaan betalen voor het onderhoud) als bij PBL.
Overigens ben ik voorstander van PBL omdat het transparanter wordt en daardoor makkelijker leveranciers te vergelijken.
Als afsluiting specifiek Defensie: Defensie heeft met de missie Uruzgan unieke ervaringen opgedaan met veel leermomenten. Dit geldt op alle vlakken. Deze leermomenten waren naar mijn mening niet te voorzien en te voorkomen.
[...] onderwerpen: Logistiek & Supply-chain management, Inkoop Defensie moet het onderhoud van materieel gaan uitbesteden. Dit vroeg de Tweede Kamer in een debat met defensieminister Hillen. Als proef [...]
Walter, Ik ga helemaal met je mee. PBL rules! Echter, laten we het destructieve proces utilisatie niet vergeten. Met ander woorden: spul wordt gebruikt bij Defensie en dan vaak ook nog niet erg zachtzinnig. Ik ben benieuwd of diezelfde defensieinkopers die het nu nlijkbaar niet snappen gehaaid genoeg zijn om de contracten zo af te sluiten dat alles toch weer niet op foutief gebruikersgebruik en -onderhoud wordt gegooid.